Zoeken
  • Anneleen D'haene

We hebben net ons dagelijks avondwandelingetje gemaakt. Het was zoals gewoonlijk heerlijk rustig. Geen verkeer, een enkele wandelaar die net als wij zijn hond uitlaat. Frisse lucht, een heldere sterrenhemel. De honden beleven de tijd van hun leven, want, dat moeten we eerlijk bekennen, hun wandeling schiet er in normale tijden dikwijls bij in. Voor ons gezin brengt deze crisis een zekere rust. We zijn alle zes thuis, de kinderen houden zich zelfstandig bezig, Geert en ik werken allebei. Geen activiteiten buitenshuis, niet voor de kinderen, niet voor ons. Ik besef dat we geluk hebben. Voor mensen met jonge kinderen blijkt deze lockdown een heel ander verhaal te zijn. Schoolwerk begeleiden en tegelijkertijd thuiswerken, het is geen handige combinatie. Net zomin als spelende kinderen en thuiswerken. Simpel gesteld: werken en tegelijk voor jonge kinderen zorgen, dat gaat niet. Dat is onmogelijk. We mogen dat niet verwachten van ouders en ouders zouden eigenlijk niet moeten proberen om daar toch in te slagen. Want dat lukt niet. Ik hoop dat scholen dat inzien en op zoek gaan naar oplossingen. Voor nu en voor de periode na de lockdown.

Ik ben geneigd om ouders te adviseren om dat schoolwerk eventjes los te laten en stil te staan bij hun rol als ouder. Wat voor ouder wil je zijn? Wat vind je belangrijk en waardevol om te doen als ouder? Welke waarden wil je je kinderen meegeven? Wat vind je belangrijk om je kinderen aan te leren, zolang ze onder jouw vleugels leven? Wat zou je willen dat ze hebben meegekregen op het moment dat ze hun vleugels uitslaan? En kijk dan eens naar deze lastige periode. Ben je nu de ouder die je wil zijn? Of wil je dingen anders doen? En zo ja, wat wil je dan anders doen? En waarom doe je het niet anders? Volg je nu je eigen weg in je omgang met je kinderen of laat je je leiden door de verwachtingen van de school, door angst, door onzekerheid, door twijfel, door wat anderen doen (of zeggen dat ze doen)? Als je het anders wil doen, welke stap kan je dan misschien al in de gewenste richting zetten?


Therapeutentaal, ik weet het. Heel anders dan mijn vorige blog. Maar misschien kan ik met dit soort stukjes toch iets betekenen voor mensen die het op dit moment moeilijk hebben.


Drie dingen waar ik vandaag dankbaar voor was:

- de lekkere tas koffie tijdens mijn middagpauze

- de vele fijne FB-contacten

- goed nieuws in een telefoongesprek





36 keer bekeken0 reacties
  • Anneleen D'haene

En toen was het ineens Coronatijd. Met een hoofdletter.


Ik ging vandaag voor de eerste keer sinds ongeveer een week nog eens naar de winkel. (Ik heb lieve huisgenoten die dat meestal op zich nemen.) De laatste keren was het al bevreemdend, vooral door de lege rekken. Vandaag vond ik het bijna akelig. Onderweg nauwelijks verkeer. Aan de ingang van de supermarkt stond iemand met een soort plantenspuit om de handgreep van de winkelkar te ontsmetten. Iedereen hield de gevraagde afstand. Ik zag een paar mensen die ik ken en we begroetten elkaar vluchtig vanop afstand. Geen van ons had de intentie om een gesprek aan te knopen. Ik zag verschillende klanten met plastic wegwerphandschoenen aan. Nog altijd meerdere rekken leeg en hier en daar hing een papier omhoog met de vraag om maximaal 2 stuks mee te nemen en ook wat over te laten voor anderen. Aan de kassa's een strip op de grond om aan te geven waar de klanten moeten wachten tot hun aankopen gescand zijn. Er werd nauwelijks gepraat. Iedereen lijkt naar elkaar te staren, lijkt af te wegen hoe veilig de andere is.

Kilte. Dat voelde ik.

Zoals gewoonlijk had ik niet goed ingeschat hoeveel er in mijn fietstas past. In de hoop dat de bloemkool halverwege niet uit de overvolle tas zou wippen en over de grond zou rollen, fietste ik naar huis. De zon scheen. Er was nog altijd weinig verkeer. Het deed goed om even in beweging te zijn.


Schrijven heb ik altijd graag gedaan. En in lastige tijden was het vaak een uitlaatklep. Misschien is dit een goed moment om het terug op te nemen. Misschien kan het ook anderen een beetje verstrooiing geven in deze rare tijden.


Tot slot drie dingen waar ik vandaag dankbaar om was:

- de zon scheen

- mijn lieve kapster gaat me een pakketje bezorgen om mijn uitgroei zelf bij te werken

- de tulpen die we in het najaar geplant hebben, komen heel mooi open

Uit onderzoek blijkt dat deze kleine gewoonte (elke avond stilstaan bij drie dingen waar je die dag dankbaar om was) je welbevinden verhoogt. De moeite waard om te proberen. Dat zeggen ze hier ook: https://www.vrt.be/vrtnws/nl/2020/02/26/5-redenen-om-meer-dankbaar-te-zijn/


28 keer bekeken0 reacties